De afgelopen weken waren geen weken.<\/p>\n\n\n\n
Het waren golven.<\/p>\n\n\n\n
Stormen.<\/p>\n\n\n\n
Slagen die we moesten slikken, ook al verdienden we ze niet.<\/p>\n\n\n\n
We deden wat we altijd doen:<\/p>\n\n\n\n
blijven geven, blijven zorgen, blijven staan.<\/p>\n\n\n\n
Maar ondertussen vochten we achter de schermen een strijd die bijna niemand zag.<\/p>\n\n\n\n
Ja, we hebben gevochten.<\/p>\n\n\n\n
Tot in de rechtbank toe.<\/p>\n\n\n\n
Tot op het bot.<\/p>\n\n\n\n
Tot in elke vezel van wie we zijn.<\/p>\n\n\n\n
En we kregen gelijk.<\/p>\n\n\n\n
De rechter gaf ons recht.<\/p>\n\n\n\n
Ons werk, ons engagement, onze liefde het werd erkend.<\/p>\n\n\n\n
Zwart op wit.<\/p>\n\n\n\n
Maar zelfs dat\u2026<\/p>\n\n\n\n
mocht niet baten.<\/p>\n\n\n\n
In plaats van steun kregen we de deur in ons gezicht.<\/p>\n\n\n\n
We moesten vertrekken.<\/p>\n\n\n\n
Niet omdat we iets verkeerd deden<\/p>\n\n\n\n
maar omdat het systeem sterker kiest voor regels dan voor rechtvaardigheid.<\/p>\n\n\n\n
En toch\u2026<\/p>\n\n\n\n
Toch zijn we niet ingestort.<\/p>\n\n\n\n
We hebben dozen gesjouwd, zakken gedragen, rekken afgebroken,<\/p>\n\n\n\n
alles wat ooit een thuis was voor zoveel mensen, ingepakt in stilte en tranen.<\/p>\n\n\n\n
En dan gebeurde het.<\/p>\n\n\n\n
Het moment dat ik nooit zal vergeten.<\/p>\n\n\n\n
De laatste camionette stond klaar.<\/p>\n\n\n\n
De winkel was volledig leeg.<\/p>\n\n\n\n
Geen jas meer, geen broek meer, geen kasten meer.<\/p>\n\n\n\n
Gewoon\u2026 stilte.<\/p>\n\n\n\n
En toen kwam er een man binnen.<\/p>\n\n\n\n
Koud, kwaad, wanhopig.<\/p>\n\n\n\n
\u201cHeb je een jas voor mij? E\u00e9n maar. Maakt niet uit welke.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Ik moest slikken.<\/p>\n\n\n\n
Zo\u2019n zin hoort nooit in een leeg lokaal thuis.<\/p>\n\n\n\n
\u201cNee\u2026\u201d zei ik. \u201cKijk maar\u2026 alles is weg.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Hij keek rond.<\/p>\n\n\n\n
Zwijgend.<\/p>\n\n\n\n
Met ogen die al te veel hadden gezien.<\/p>\n\n\n\n
En toen haalde hij iets uit zijn tas.<\/p>\n\n\n\n
Twee kleine plastic bloemetjes.<\/p>\n\n\n\n
\u201cVoor jou. Voor Dom Srca.<\/p>\n\n\n\n
Voor wat jullie doen\u2026<\/p>\n\n\n\n
Zelfs als jullie zelf niets meer hebben.\u201d<\/p>\n\n\n\n
Ik hield die bloemen vast<\/p>\n\n\n\n
tussen dozen, tranen en leegte.<\/p>\n\n\n\n
Twee plastic bloemetjes,<\/p>\n\n\n\n
maar ze voelden als goud.<\/p>\n\n\n\n
Als waardigheid.<\/p>\n\n\n\n
Als erkenning die dieper gaat dan elk vonnis, elke beslissing, elke tegenslag.<\/p>\n\n\n\n
D\u00e1t is Dom Srca.<\/p>\n\n\n\n
Niet de muren.<\/p>\n\n\n\n
Niet het adres.<\/p>\n\n\n\n
Niet het gebouw dat we achterlieten.<\/p>\n\n\n\n
Maar de liefde die blijft bestaan<\/p>\n\n\n\n
in elke mens die bij ons ooit warmte vond.<\/p>\n\n\n\n
We zijn verhuisd<\/p>\n\n\n\n
Stuivenberg is dicht voor ons.<\/p>\n\n\n\n
Niet door keuze.<\/p>\n\n\n\n
Niet door rechtvaardigheid.<\/p>\n\n\n\n
Maar omdat kracht soms zelfs gelijk niet genoeg is.<\/p>\n\n\n\n
Onze spullen staan opgeborgen.<\/p>\n\n\n\n
Een tijdelijke plek.<\/p>\n\n\n\n
Tussen dozen.<\/p>\n\n\n\n
Tussen plannen.<\/p>\n\n\n\n
Tussen hoop.<\/p>\n\n\n\n
Daarom sluiten we even.<\/p>\n\n\n\n
Maar niet om te stoppen<\/p>\n\n\n\n
om opnieuw te beginnen.<\/p>\n\n\n\n
In januari openen we opnieuw.<\/p>\n\n\n\n
Groter van hart.<\/p>\n\n\n\n
Sterker van geest.<\/p>\n\n\n\n
Onbreekbaar.<\/p>\n\n\n\n
Dank jullie.<\/p>\n\n\n\n
Aan iedereen die mee droeg, mee vocht, mee huilde, mee lachte.<\/p>\n\n\n\n
Aan iedereen die dozen sleurde, jassen sorteerde, koffies schonk, eten bracht.<\/p>\n\n\n\n
Aan iedereen die ons recht hield toen de grond onder onze voeten wegzakte.<\/p>\n\n\n\n
Jullie hebben ons niet laten vallen.<\/p>\n\n\n\n
En wij laten niemand vallen.<\/p>\n\n\n\n
Verhuis of geen verhuis.<\/p>\n\n\n\n
Rechtszaak of geen rechtszaak.<\/p>\n\n\n\n
Storm of stilte.<\/p>\n\n\n\n
Dom Srca blijft.<\/p>\n\n\n\n
Omdat liefde niet sluit.<\/p>\n\n\n\n
Omdat warmte geen adres nodig heeft.<\/p>\n\n\n\n
Omdat ons hart klopt in iedereen die ooit bij ons binnenstapte.<\/p>\n\n\n\n
Altijd.<\/p>\n\n\n\n
En overal.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
De afgelopen weken waren geen weken. Het waren golven. Stormen. Slagen die we moesten slikken, ook al verdienden we ze niet. We deden wat we altijd doen: blijven geven, blijven zorgen, blijven staan. Maar ondertussen vochten we achter de schermen een strijd die bijna niemand zag. Ja, we hebben gevochten. Tot in de rechtbank toe. […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[7],"tags":[],"class_list":["post-170","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-wat-we-doen"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/tvlot.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/170","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/tvlot.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/tvlot.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tvlot.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/tvlot.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=170"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/tvlot.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/170\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":171,"href":"https:\/\/tvlot.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/170\/revisions\/171"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/tvlot.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=170"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/tvlot.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=170"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/tvlot.be\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=170"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}