De afgelopen weken waren geen weken.

Het waren golven.

Stormen.

Slagen die we moesten slikken, ook al verdienden we ze niet.

We deden wat we altijd doen:

blijven geven, blijven zorgen, blijven staan.

Maar ondertussen vochten we achter de schermen een strijd die bijna niemand zag.

Ja, we hebben gevochten.

Tot in de rechtbank toe.

Tot op het bot.

Tot in elke vezel van wie we zijn.

En we kregen gelijk.

De rechter gaf ons recht.

Ons werk, ons engagement, onze liefde het werd erkend.

Zwart op wit.

Maar zelfs dat…

mocht niet baten.

In plaats van steun kregen we de deur in ons gezicht.

We moesten vertrekken.

Niet omdat we iets verkeerd deden

maar omdat het systeem sterker kiest voor regels dan voor rechtvaardigheid.

En toch…

Toch zijn we niet ingestort.

We hebben dozen gesjouwd, zakken gedragen, rekken afgebroken,

alles wat ooit een thuis was voor zoveel mensen, ingepakt in stilte en tranen.

En dan gebeurde het.

Het moment dat ik nooit zal vergeten.

De laatste camionette stond klaar.

De winkel was volledig leeg.

Geen jas meer, geen broek meer, geen kasten meer.

Gewoon… stilte.

En toen kwam er een man binnen.

Koud, kwaad, wanhopig.

“Heb je een jas voor mij? Eén maar. Maakt niet uit welke.”

Ik moest slikken.

Zo’n zin hoort nooit in een leeg lokaal thuis.

“Nee…” zei ik. “Kijk maar… alles is weg.”

Hij keek rond.

Zwijgend.

Met ogen die al te veel hadden gezien.

En toen haalde hij iets uit zijn tas.

Twee kleine plastic bloemetjes.

“Voor jou. Voor Dom Srca.

Voor wat jullie doen…

Zelfs als jullie zelf niets meer hebben.”

Ik hield die bloemen vast

tussen dozen, tranen en leegte.

Twee plastic bloemetjes,

maar ze voelden als goud.

Als waardigheid.

Als erkenning die dieper gaat dan elk vonnis, elke beslissing, elke tegenslag.

Dát is Dom Srca.

Niet de muren.

Niet het adres.

Niet het gebouw dat we achterlieten.

Maar de liefde die blijft bestaan

in elke mens die bij ons ooit warmte vond.

We zijn verhuisd

Stuivenberg is dicht voor ons.

Niet door keuze.

Niet door rechtvaardigheid.

Maar omdat kracht soms zelfs gelijk niet genoeg is.

Onze spullen staan opgeborgen.

Een tijdelijke plek.

Tussen dozen.

Tussen plannen.

Tussen hoop.

Daarom sluiten we even.

Maar niet om te stoppen

om opnieuw te beginnen.

In januari openen we opnieuw.

Groter van hart.

Sterker van geest.

Onbreekbaar.

Dank jullie.

Aan iedereen die mee droeg, mee vocht, mee huilde, mee lachte.

Aan iedereen die dozen sleurde, jassen sorteerde, koffies schonk, eten bracht.

Aan iedereen die ons recht hield toen de grond onder onze voeten wegzakte.

Jullie hebben ons niet laten vallen.

En wij laten niemand vallen.

Verhuis of geen verhuis.

Rechtszaak of geen rechtszaak.

Storm of stilte.

Dom Srca blijft.

Omdat liefde niet sluit.

Omdat warmte geen adres nodig heeft.

Omdat ons hart klopt in iedereen die ooit bij ons binnenstapte.

Altijd.

En overal.