Hieronder komen de mensen die overleden zijn terwijl ze geen onderdak hadden. ’t Vlot heeft sinds vele jaren deze mensen een plek gegeven in de harten en gedachten van vele mensen.
Tot deze pagina volledig is, kijk in de tussentijd op de Facebook pagina. De link erna zit hieronder.
Nancy
Het eerste licht
is dat van de opgaande zon
Ieder mens wordt geboren om licht en warmte door te geven,
zo ook Nancy Van Ackere, ze zag het levenslicht op 8 augustus 1969
Het tweede licht is dat van de eerlijkheid. Dan van eerlijk kunnen zeggen waar het op aan komt en toch diep verbonden kunnen blijven.
Het derde licht is dat van het genieten.
Blijven genieten van het kleine, het schone, het plezante, het goede.
Ook als het grote verhaal te lastig wordt, de kleine goedheid niet loslaten.
Het vierde licht is dat van de creativiteit. Van het vindingrijk sprokkelen, alle vondsten samenbrengen en er iets nieuws uit laten voortkomen.
Om het leven zoeter te maken en die zoetheid te delen met de ander.
Omdat geven doet leven.
Het vijfde licht is dat van de liefde.
Over alle afstanden heen.
Steeds weer de onmacht en de pijn loslaten
en blijven liefhebben.
Het zesde licht is het licht dat je kan vasthouden in het donker.
Het spirituele licht.
Het licht van de hoop op steeds terugkomend leven.
Het zevende licht is het licht voor eeuwig en altijd.
Nancy’s lichaam is enkel nog stof en as. Maar haar licht blijft.
Hoe het vast
Deel het uit
Blijf elkaar verlichten en warm houden met het licht dat Nancy bracht
Nancy, ik weet niet veel over honingbijen, maar ik denk dat jij er een was.
Een bezig bijtje dat steeds nieuwe bloemenvelden vond om nectar te sprokkelen.
Alles wat je sprokkelde verwerkte je ijverig tot de zoetste honing.
Er zaten veel hoornaers op de loer die je bijenkorf keer op keer vernietigden. Maar jij vond wel weer een nieuwe korf, je bleef uitvliegen en sprokkelen en honing produceren.
Zelfs toen je bijna vleugellam werd.
Je bleef oogsten.
En die zoete oogst deelde je uit.
Je maakte ons leven zoeter.
Je maakte de wereld zoeter.
Dankjewel honeybee.
Jaro
Overleden op 22 april 2026, herdenking was op 7 mei 2026
Jaro,
Je kwam lang geleden in Antwerpen aangeland om hier een nieuw leven uit te bouwen.
Je was een sterke kerel en je werkte veel en hard en lang in de bouw.
Tot op de dag van je ongeval. Je hand en je arm niet meer bruikbaar volgens de dokters.
En jij als mens niet meer bruikbaar volgens het maatschappelijk systeem.
Er bleken ook weinig rechten voor jou te zijn opgebouwd.
Maar jij rechtte je rug en je hart en je ziel.
Je stond diepgeworteld in het leven.
En tegelijk begon je stapje na stapje trapjes te beklimmen naar de hemel.
Dat werd me verteld over jou.
Er werd me verteld over de poppen en de kruisjes en de bijzondere figuren die je maakte.
Eind maart, toen we ‘s morgens vroeg met het straatsyndicaat aan de Victor 5 waren om een actie vorm te geven tegen de sluiting van die Victor 5, was je bij ons. Jij en je wandelstok.
Maria en kindje Jezus gesneden uit een verloren biljartque.
Wat een geborgenheid in beeld gebracht.
En wat een charismatische kunstenaar.
Vanaf dan liep ik jou en je Mariastok voortdurend tegen het lijf.
Ik schreef erover op mijn instagram:
‘Maria woont op straat. Uit hout gesneden door straatbewoner Jaro. Ze ondersteunt hem en zijn vrienden dag en nacht. Zij dragen haar mee. Ze houden samen teder stand.’
Wisten wij en je vrienden veel dat de trappen die je naar de hemel brachten nu in een grotere versnelling waren terecht gekomen ?
Jij bereikte de hemel.
Je bezieling blijft onder ons.
Zo proberen we samen teder stand houden te houden.’
Niek Everts
‘Je ging de straten af op schattenjacht
vond daar lepels in takken en messen in wrakhout
ook bij nacht
als het koud werd en het voorjaar kil
achter je bril
stond het vol beelden
die je, stil, niet uitsprak maar
die aan je handen ontglipten,
een Maria uit een biljartkeu
een dwars kruis uit een pilaar
wat anderen dumpten als stuk
drukte jij in je armen
sneed er nieuw leven in
blies een ziel in wat
nog aaneenhing
met haken en ogen
Kunstenaar van kapotte zaken
bijna alles kon je maken
behalve een thuis
een plek om te mogen
te blijven te landen
Je herdersstaf bleek gekerfd in je handen’
Ilse Cockx
Lees eventueel meer op de website van de Gazet van Antwerpen. Link hieronder.
Daar schrijft Elien Van Wijsberghe:
De afscheidsplechtigheid voor Jaroslaw Malinowski (57) bracht donderdag heel wat volk op de been. Het lichaam van de Poolse dakloze man werd op 22 april teruggevonden in het Asiadok. Hij was erg geliefd binnen de gemeenschap van daklozen in Antwerpen.
Piotr
Overleden 21 april 2026, herdenking was op 6 mei 2026.
Piotr,
Je was de man met de rode jas
De man die altijd onopvallend aanwezig afwezig was
Je vroeg nooit iets voor jezelf
Was het schaamte die ervoor zorgde dat je nooit hulp vroeg ?
Je was al heel lang in België
Je hebt hard gewerkt in de asbest
Je kon je eigen boontjes doppen
Tot je het niet meer kon
Onopvallend aanwezig afwezig
Een bed in de nachtopvang
Tot ook dat niet meer kon
Een zachte lieve man
Die niks voor zichzelf vroeg
Maar wel uitreikte naar de mens
Die uitreikte naar hem
Een stevige oprechte handdruk
Ogen die oplichtten
Een ontwapenende glimlach
Een man met een rode jas
Een man op een eiland
Zichtbaar onzichtbaar en stil
Dag Piotr
We maken het nu stil voor jou
Een citaat van Boeddha uit de Dhammaphada:
‘Door de inspanning, door de waakzaamheid, door de zelfbeheersing, schept de wijze zich een eiland dat niet door overstroming wordt verzwolgen’
Piotr, je was een eilandman.
Aanwezig in de wereld, trok je jezelf terug op een eiland.
Je innerlijke eiland.
Alsof je onzichtbaar wou zijn.
Alsof je een ander niet tot last wou zijn.
Alsof het jou manier was om te zoeken naar je eigen rust.
Je zware mentale rugzak
Je diepe wonden.
Je was zo sterk dat je die allemaal zelf droeg.
Kilometers stappend door de dagen en de nachten droeg je je lasten met je mee
Wat een zelfbeheersing, wat een kracht,
om dag na dag te zorgen dat je niet door de overstromingen van het leven werd verzwolgen.
Je trok je uiteindelijk ook terug op een survivaleiland in de bosjes.
We zijn er gisteren een kijkje gaan nemen om hier een beeld van te krijgen.
Een eigen plek weg van de wereld, naast het spoor, op een steenworp van de snelweg en de singel.
De bomen vormden er een dak tegen de regen.
De merels vlogen er af en aan.
Hoe vindingrijk is de mens die zo’n plek ontdekt
Om er zich te mogen nestelen als er in de wereld geen nest meer is
Het werd jouw laatste rustplek
Je tent is er intussen door de ordediensten weggehaald
Maar de bloemen bloeiden er nog volop
En de merels vlogen er af en aan.
We hebben de bloemen durven plukken.
Om er jou hier en nu eervol mee te tooien.
Om je te bedanken
Voor je stevige handdruk
Voor het licht in je ogen
Voor je ontwapende glimlach.
Dag Piotr
Niek Everts
Verdere toelichting: Piotr Moskwa stierf in een tentje langs de Antwerpse Ring: “Hij vroeg nooit iets, alleen soms een sigaret”
Deze week vond in Antwerpen de begrafenis plaats van twee Poolse thuislozen die in april het leven lieten. Zij hadden geen verblijfsvergunning en sinds 31 maart geen recht meer op nachtopvang. “Dit zijn tragische verhalen, maar op een bepaald moment kan je als stad niet veel meer doen.”
Ze noemden hem “lieveheersbeestje”, vanwege de rode jas die steevast om zijn schouders hing. Of “eilandman”, omdat hij zich vaak terugtrok in zijn eigen hoofd. Hij was “zichtbaar onzichtbaar”, zegt pastoraal werker Niek Everts aan de aanwezige vrienden en hulpverleners die in de cirkelvormige Heilig Hartkerk afscheid komen nemen van Piotr Moskwa. In elke nis bevindt zich een altaar en in het midden van de ruimte branden enkele grote kaarsen. De stem van Everts wordt enkel onderbroken door een Poolse tolk en streepjes pianomuziek.
Ongeruste vrienden vonden het levenloze lichaam van Piotr op 21 april in een tentje bij het zwembad Wezenberg, op een steenworp van de Antwerpse ring. “Hoe vindingrijk is de mens die zo’n plek ontdekt. Om er zich te mogen nestelen als er in de wereld geen nest meer is”, zegt Everts. Piotr was 59 jaar oud en nergens echt thuis. Niet in de Antwerpse straten, maar ook niet in geboorteland Polen. “Je was al heel lang in België. Je hebt hard gewerkt in de asbest. Je kon je eigen boontjes doppen. Tot je het niet meer kon. Onopvallend aanwezig afwezig. Een bed in de nachtopvang. Tot ook dat niet meer kon.”
Epidemie. Op 31 maart sloot de Antwerpse winteropvang in de Luitenant Lippenslaan, centrum ‘Victor 5’, zoals ieder jaar de deuren. Thuislozen zonder geldige verblijfsvergunning, zoals Piotr, kunnen door die regeling tot november geen aanspraak maken op een bed. Een week voor de sluiting kwam er protest van onder meer het Antwerps Straatsyndicaat, een burgerplatform dat de belangen behartigt van “mensen die met thuisloosheid kampen”. Hulporganisaties maken zich al langer zorgen over het aantal overlijdens van Oost-Europese, met name Poolse thuislozen in Antwerpen en zien een verband met de opvangrestricties. “Het lijkt wel een epidemie”, zei Everts eind vorig jaar in MO* Magazine over de vele begrafenissen die ze moest
Amper een maand na de sluiting van ‘Victor 5’ komen daar dus meteen twee plechtigheden bij, want na Piotr wordt donderdag ook Jaro (57) begraven.
Zowel Piotr als Jaro maakte, net als vele landgenoten, na de toetreding van Polen tot de EU in 2004 gebruik van het vrij verkeer van personen om in België naar werk te zoeken. Volgens hulpverleners heeft die keuze voor veel mensen verkeerd uitgepakt: een foute berekening, een malafide werkgever of gewoon pech kan al leiden tot jobverlies en een leven in de illegaliteit. “Momenten als deze zijn een herinnering dat je niet te snel mag oordelen. Piotr was een EU-burger. Het kan ons allemaal overkomen”, zegt CAW-hulpverlener Ann Verhelst na de laatste groet.
Opvang suggereert verblijfsrecht. In de Antwerpse gemeenteraad kreeg schepen voor Sociale Zaken Nathalie van Baren (N-VA) vorige week al kritische vragen over een mogelijke link tussen de gesloten winteropvang en de twee overlijdens. Ze laat via haar woordvoerder weten de sterfgevallen te betreuren, maar benadrukt dat de exacte omstandigheden nog niet bekend zijn. Ook een verband met de sluiting van ‘Victor 5’ staat niet vast. De schepen bevestigt wel dat Piotr en Jaro van die opvang gebruikmaakten “en dat er in samenwerking met Barka (een van oorsprong Poolse stichting die dakloze mensen begeleidt, red.) een terugkeertraject werd opgestart”. Die procedure, waarbij Barka naar re-integratiemogelijkheden in het thuisland op zoek gaat, leverde in het geval van Piotr en Jaro niet meteen resultaat op, zegt Van Baren.
Onbeperkte opvang tijdens zo’n terugkeertraject vindt Van Baren bovendien geen goed idee, want dat zou een de facto verblijfsrecht impliceren. En een langere winteropvang, om ook de grillige aprilmaand door te komen, ligt niet meteen op tafel. “Dit zijn tragische verhalen, maar op een bepaald moment kan je als stad niet veel meer doen.” De schepen wijst naar diepere oorzaken, zoals een uit de hand gelopen vrij verkeer van personen en historische wantoestanden bij werkgevers op zoek naar goedkope arbeid.
Sigaret “Het is wat ongemakkelijk, maar we willen dat de pers hierbij is”, legt Everts na afloop van de dienst uit aan Emil (36), een Poolse vriend van Piotr. Verblijfsvergunning of niet, “het gaat om mensenrechten”, zegt ze. Ze citeert tijdens de dienst een gedicht van Bart De Schepper, die zelf ook ooit dakloos was: “Het is onmogelijk om menswaardig of zelfs maar enigszins vredig op straat te sterven.”
Emil heeft een klein wondje op zijn bovenlip en voelt zich op een vreemde manier blij, zegt hij. Of opgelucht. “Ik weet niet zo goed waarom. Omdat het een mooie dienst was, denk ik. Of misschien omdat Piotr geen pijn meer heeft.” Zelf heeft Emil een bed om in te slapen, zegt hij. En vrijdag hoopt hij de papieren te verkrijgen om als glaszetter aan de slag te kunnen.
Piotr had in de laatste weken inderdaad veel last van epileptische aanvallen, vernam Everts tijdens de voorbereiding van haar afscheidsrede. Ze doet dit werk al 24 jaar en probeert tijdens de dienst steevast een persoonlijk verhaal te brengen, gebaseerd op de woorden en anekdotes die vanop parkbankjes en straathoeken komen aanwaaien. Over Piotr ving ze geen kwaad woord op. “Hij was rustig en zacht en vroeg nooit iets, alleen soms een sigaret”, vertelt een Poolse vriendin die liever niet met haar naam in de krant wil. “Ik probeerde hem geregeld te helpen, bood hem dan een douche of wat kleren aan. Maar alleen je kan niet alles oplossen.”
Niek Everts
Joris
Overleden op 1 mei 2026.
Joris,
You were an intelligent fellow,
A man with a dry sense of humor.
You were a stubborn businessman,
who never really got his foot on the ground here.
In de Filippijnen leek jou dat wel te lukken.
And there you found Rose, your great love.
When she hung, you lived on homesick.
Coming home, both there and here, was no longer a success.
Now that you have gone yourself,
we hope you’ve found a place
where the ultimate beauty
and the most loving home
be one and eternal.
…..
Hubert
Overleden 17 april 2026
Hubert,
Actually, we don’t know that much about you. You just showed a glimpse here and there of what was going on in your heart.
We do know that you have worked very hard and passionately as a butcher for a long time, well past your retirement age, and at a certain point you couldn’t really keep your head above water.
You were a survivor among the survivors. And in that world you were a loner.
Sometimes with a lot of visible and audible frustrations.
Always something of “let me have it my way”.
And during that, especially “I can’t complain”.
“I can’t complain,” became your body motto. It seemed like you’d wiped all your worries away. Always a friendly good day. Always a gentle look. That’s how you kept going. That’s how you kept sliding through the city along streets and squares. It seemed that, already sliding and greeting, in this world you had been given the eternal and gentle life. Until your body gradually gave up. First your heart could be patched. Eventually your whole system stunned.
We were allowed to be with you for a moment on your deathbed. We talked about how the difficult obstacles of your life ended up being covered with a layer of meekness and gentleness. And we heard between the machine sounds of the devices you were still trying to keep alive, suddenly a bird whistling.
You flew like a bird, over the soft and gentle snow carpet, towards an unending peace.
Fly on now, dear Hubert, to a new world, which was not found in all the newspaper articles you flushed out, but which can be found beyond the end, a world where the ultimate freedom and the most loving home are one and eternal.