Danny ging heel vaak op de grond liggen. Op de stoep, in de wachtzaal, overal waar hij kon. Het leek wel of de aarde hem tot vriend maakte. De aarde heeft hem nog lang willen vasthouden. De aarde gaf hem rust en kracht, voldoende om hem toch weer te doen opstaan. Voldoende om hem toch weer een bepaalde richting uit te sturen. Voldoende om zijn leven weer te omarmen. Tot het op was. Tot hij zijn laatste adem moeizaam uitblies en een werd met diezelfde aarde.

Hij koos de grond

boven elke bank,

boven elk bed.

Daar, laag bij de aarde,

kon hij eindelijk landen.

Op koude stenen

werd hij gedragen,

niet door mensen,

maar door iets groters,

dat nooit vroeg

en nooit wegkeek.

De aarde hield hem vast

zoals niemand dat deed—

stil, eenvoudig,

met een kracht

die door zijn stilte sprak.

Zelfs in de wachtzaal,

tussen fluisteringen

en voorbijgaande blikken,

lag hij languit

in zijn eigen waarheid:

dat rust het dichtst

bij de grond te vinden is.

Nu is hij thuis

in diezelfde aarde.

Nu is hij teruggekeerd

tot het element

dat hem altijd omhelsde—

niet als einde,

maar als thuiskomst

in het meest oeroude

van het bestaan.

https://youtu.be/zQpSgNrXkcw?si=wEjv2Wyk6DU-R9Pt

Ik was de koning

Van mijn eigen land

Geconfronteerd 

Met een storm van stof

Hield ik het leven vast

Tot het einde

Wezens uit mijn dromen

Staan op en dansen met mij

Nu en voor altijd

Ben ik jouw koning

---