Stagiaire Tine schreef volgend verhaal naar aanleiding van een ontmoeting die haar sterk raakt en verontwaardigt.
De pijnlijk scherpe realiteit van een 27-jarige jonge man met talent waar hij een leven mee zou kunnen vullen.
Geboren in Iran, zoekend naar zijn doel in het leven, vond hij zijn liefde en talent voor poëzie. Vastberaden begon hij te schrijven, tot zijn talent veranderde in de nachtmerrie die ‘censuur’ heet. Dit heeft hem jaren in de gevangenis van Iran gekost.
Al vluchtend op zoek naar een wereld waar gedachten en woorden niet afgestraft worden, belandde hij in België. Maar hier aangekomen is de nachtmerrie nog lang niet voorbij.
Hij stootte op een recht op opvang dat voorwaardelijk blijkt te zijn.
“Sorry meneer we kunnen u niet opvangen want u bent geen prioriteit. Wij vangen momenteel alleen gezinnen op”, een zin die hem al snel deed beseffen dat in dit systeem sommige mensen meer als mens worden behandeld dan andere.
De straat was zijn enige optie. Gewapend met pen en papier, want poëzie is waar hij zich thuis voelt, probeert hij de dagen door te komen. Hij vertrouwde me toe dat hij zich meer dier als mens voelt, want dat is hoe België hem behandeldt.
Het is alleen pijnlijk dat dieren direct in het asiel worden opgevangen en mensen geen andere plek vinden dan de straat.
Een 27-jarige ontmenselijkte man met talent voor een heel leven die de kans niet krijgt om dat leven ten volle te leven.
En iedereen die hem zomaar voorbij wandelt…
Was er maar iemand van bovenaf die de paraplu niet voor zichzelf maar voor de meest kwetsbaren in de samenleving open zou houden. Wie o wie… ‘
Een reactie achterlaten