Jouw licht was als een wild stromend licht.

Jij was een vrouw die vaak last had van psychosen en dan heel de wereld bij elkaar riep.

Om die reden koos je er zelf voor om niet in de nachtopvang te slapen,

je wilde de andere gasten er niet tot last zijn.

Je sliep dan onder de luifel naast die nachtopvang.

Of je sliep op straat onder een bankje of in een tentje in een park,

zo dicht mogelijk bij een inloopcentrum, omdat je je daar het veiligst voelde.

De ordediensten stuurden je vaak weg van je slaapplek op straat.

Je tentje moest je steeds weer afbreken.

Op hete zomerdagen was je vaak actief met emmers en tuinslang om de stenen te bewateren. Dat zou hier vandaag goed van pas zijn gekomen.

Het lijkt bijna een metafoor: de stenen water geven.

Het zacht en vruchtbaar maken van wat enkel hard en onvruchtbaar zou zijn.

Je nodigde ons uit tot omdenken.

Je toonde dat elke mens op zoek is naar veiligheid.

Je toonde aan dat elke mens, in hoeveel duisternis die ook mag baden,

ontembaar veel leven en licht in zich draagt.

Jouw licht was als een wild stromend licht.

Jij was een eilandman.

Je trok je terug op een eiland.

Je innerlijke eiland.

Alsof je onzichtbaar wou zijn.

Je zware mentale rugzak, je diepe wonden.

Je was zo sterk dat je die allemaal zelf droeg.

Kilometers stappend door de dagen en de nachten droeg je je lasten met je mee

Je wou de ander niet tot last zijn.

Wat een zelfbeheersing,

Wat een kracht om dag na dag te zorgen dat je niet door de overstromingen van het leven werd verzwolgen.

Je handdruk bleef krachtig

Je glimlach bleef uitnodigend

Je ogen straalden.

Je trok je uiteindelijk letterlijk terug op een survivaleiland in de bosjes.

We zijn er een kijkje gaan nemen.

We voelden jou nog op die plek weg van de wereld, naast het spoor, op een steenworp van de snelweg en de singel.

De bomen vormden er een dak tegen de regen.

De merels vlogen er af en aan.

Hoe vindingrijk is de mens die zo’n plek ontdekt

Om er zich te mogen nestelen als er in de wereld geen nest meer is

Het werd jouw laatste rustplek

Je tent was er intussen door de ordediensten weggehaald

Maar de bloemen bloeiden er nog volop

En de merels vlogen er af en aan.

We hebben de bloemen durven plukken.

Om er jou eervol mee te tooien.

Jij was een kunstenaar van kapotte en gevonden zaken.

Jij was een sterke kerel en je werkte veel en hard en lang in de bouw.

Tot op de dag van je ongeval. Je hand en je arm niet meer bruikbaar volgens de dokters.

En jij als mens niet meer bruikbaar volgens het maatschappelijk systeem.

Er bleken ook weinig rechten voor jou te zijn opgebouwd.

Maar jij rechtte je rug en je hart en je ziel.

Je stond diepgeworteld in het leven.

En tegelijk begon je stapje na stapje trapjes te beklimmen naar de hemel.

Jij was een kunstenaar van kapotte en gevonden zaken.

Je blies elk verloren stukje hout tot nieuw leven.

Je maakte kruisjes en beeldjes en kettinghangers en deelde die uit.

Uit een gevonden biljartque sneed je maria en haar jezuskind.

Ze werden jouw steun en wandelstok.

Ik schreef erover op mijn instagram.

‘Maria woont op straat. Uit hout gesneden door een straatbewoner.

Ze ondersteunt hem en zijn vrienden dag en nacht. Zij dragen haar mee. Ze houden

samen teder stand.’

Wisten wij en je vrienden veel dat de trappen die je naar de hemel brachten nu in een

grotere versnelling waren terecht gekomen ?

Jij bereikte de hemel.

Je bezieling blijft onder ons.

Zo blijven we samen teder standhouden.

Drie mensen

Drie verhalen

We zouden hier 49 verhalen kunnen vertellen vandaag

Verhalen over 49 mensen die het voorbije jaar stierven aan een veel te lastig straatleven.

Verhalen over voortleven op heimwee

Verhalen over blijven sprokkelen tot alles weer zoet wordt

Verhalen over nooit willen klagen en zagen

Verhalrn over de zachte blik die gemoederen bedaarde als ze hoog oplaaiden

Verhalen over de joie de vivre ondanks het sjouwen en sleuren, ondanks de pijn in botten en ziel.

Verhalen over het van alle markten thuis zijn en het grote zwarte gat waar je niet in of over kon springen

Verhalen over je muziek en je grote zorg voor je dieren

Verhalen over het steeds uitgebreidere afscheid na een ontmoeting

Verhalen over een doosje dat steeds werd doorgegeven met spullen voor jou

Verhalen over de kamer die gevuld werd met licht als jij binnen kwam

49 namen

49 levens

49 doden

die ons vandaag samen brengen

op dit plein midden in de stad

Een stad die we uitnodigen tot omdenken

Een stad die we uitnodigen tot het zien van ieders licht

Wild stromend

Krachtig

Ontembaar

Opdat er stenen zacht gemaakt worden.

Opdat er daken zijn die ons beschermen tegen de regen en wespen en hoornaers

Opdat er vogels af en aan blijven vliegen

Opdat er bloemen blijven bloeien

Opdat we teder standhouden

Opdat het leven het wint op de dood

Niek Everts, 30 mei 2026